|
kanayten
|
 |
« : 20 Şubat 2008, 08:38:41 » |
|
Çocuğun aile içi temel gereksinimleri karşılanmazsa kişilik gelişiminde aksaklıklar olur. Normal gelişimini sürdüremez. Öz varlığını geliştiremez. Bu temel gereksinimler 4 başlık altında incelenebilir;
1- SEVGİ VE DOKUNMA : Çocuklarda sevgi gereksinimi çok önemlidir ve onun en doğal besinidir. Çocuğa sevgiyle beraber, dokunarak beden teması kurulmalıdır. Tutarak , kucaklayarak, öperek, sarılarak ve okşayarak beden teması sağlanmalı ve sıcaklık verilmelidir.Ancak bu sevgi gereksinimi aile üyelerinden bir ikisi (anne veya baba) tarafından karşılanmalı. Ayrıca alınan sevginin sürekli olması gerekir. Sevginin değişik kişilerden alınması sağlıklı değildir. Örneğin; akrabalar arasında elden ele dolaşan çocuklar çok sevilseler de doyumsuz olurlar.
2- GÜVEN: Sevgiyi güven izler. Bu duygunun temelleri ailede atılır.Sürekli sözünden dönen, çocuğu hiç hesaba katmayan, kendi isteklerini çocuğun isteklerinden önce tutan bir ebeveyn çocuğuna güvensizlik duygusu aşılar. Bu güvensizlik duygusunu çocuk, zamanla tüm insanlara egemen kılarak hiç kimseye güvenmeyen bir kişi haline gelir. Hiç kimseyle dayanışma içine giremez ve iş birliği yapamaz. Pasif ve çekingen olur. Güvenen çocuk rahat ve huzurludur. Girişken ve atak olur. Acaktığı zaman karnını doyuran, hasta olduğu zaman ilacını içirip onu bağrına basan anne ile onunla oynayan ve düştüğü zaman kucağına alan baba farkında olmadan "seni seviyoruz, bize güven" mesajını verirler.
3- UYARILMA: Kızmak. korkmak, gülmek, ağlamak insanın temel gereksinimidir. Bu duygularla insan yaşamı daha ahlamlı hale gelir. Çocuğun bu tür duygularına aile içinde karşı çıkılır ve inkar edilirse canlı, neşeli ve cıvıl cıvıl bir yaşam yerine mutsuz, cansız ve şevksiz bir hayat sürmeye başlar.
4-EĞİTİLME : Çocuğun bu gereksinimi zaman içinde ailesi tarafından karşılanmalıdır. Çocuğa örnek olarak yol göstermesi, yapabileceği ve yapamayacağı davranışlarının sınırlarını belirtmesi, sosyalleşmesi ve dış dünyayı tanıması için aile bir köprü vazifesini görür. Çocuk önem verdiği kişileri benimser ve kendine özdeşim modeli yapar. Bu bağlamda, model olan kişinin davranışlarının tutarlı ve dengeli olması çok önemli ve gereklidir.
KAYNAK: Psk. Özcan GÖKNAR
Bilinçli Çocuk Yetiştirme
|
