TRABZON Vali Yardımcısı Vural Demirtaş'ın derlediği ‘Hayatın İçinden 303 Fıkra’ adlı kitapta yer alan müstehcenlik içeren bir fıkra, öğretmenleri ayağa kaldırdı. “Bu fıkra ile öğretmenlik mesleği aşağılanmıştır'' diyen Eğitim- Sen Trabzon Şube Başkanı Recep Gülay, olayı yargıya taşımayı düşündüklerini açıkladı.
İŞTE O FIKRA
Öğretmen köye tayin olmuş. Köyün yolunu tutmuş. Kravatı, kostümü, fötr şapkası, her şeyi tamam. Ama ne ki bekar. Gel zaman git zaman, bakmış olacak gibi değil. Bekarlık canına tak etmeye başlamış. Yavaş yavaş aranmağa koyulmuş. Sağa- sola, sonra öğrencilere.
Sonunda sınıfta genç irisi bir kızı gözüne kestirmiş. Bir gün ders bitiminde allem etmiş kallem etmiş kızı sınıfta bıraktırmış. Ve ne yapıp edip, kürsünün oraya. Ama fötr var, pantolon var, kravat var. Kızı yere yatırmsıyla fötrü kürsünün üstüne, pantonolu da fora aşağıya.
Öğretmenin gözü dönmüş vaziyette. Ama tam o sırada kızın babası gelmiş. Bakmış ki ders mers hak getire. Kürsünün ardında kızı yerde. Durum vaziyeti karışık. Üstünde ceket, gömlek, kravat, altı ise çırılçıplak bir hoca. Öğretmen hemen doğrulmuş. Başına fötrü geçirmiş ve bağırmaya başlamış:
-Sabah erken gel dedim, gelmedi. Yerleri süpür dedim, süpürmedi. Dersini çalış dedim, çalışmadı. Biz adamı böyle yaparız Mehmet Ağa..

aslında bunlarddan daha kötü öğrenciler var na yapacaz bılmıyorum öğretmenlerın etkisi kalmadı kanısındayımm

Artık eskisi gibi bir öğrenci ve öğretmen profilinin kalmadığını düşünüyorum.
Gün geçtikçe eğitimde öğretmen ve öğrencinin profili değişiyor.
Öğretmenin sürekli kendini yenilemesi ve değişime ayak uydurmak için geliştirmesi fikrindeyim...

Medyada öğretmenlerle ilgili olumsuz nitelikte haberlerin abartılarak yayınlanmasına karşıyım, bunlar çogu zaman asılsız, ya da doğru şekilde araştırılmamış oluyor ve mesleğimize zarar veriyor. Ama ne yazık ki en çok okunan haberler arasında, bunları görebiliriz.İşin üzücü yanı da bu...

Ülkemizde öğretmenlik mesleğinin hala saygınlığının yeterince olmaması, sanırım hepimizin sorunu.
Umarım kısa zamanda bunu değiştirebiliriz.

Okul, eğitimde öğretimle birlikte ikinci önemli ayaktır. Ailenin verdiği allı morlu çiçekleri, dallarından çıkıntılarından budayıp toplum vazosunda sulamak öğretmenin görevidir. Okulun bahçıvanları öğretmenlerdir. Öğretmen, mahareti, donanımı, tecrübesi, bakış açısıyla emanet aldığı çiçekleri besler ve büyütür. Tüm bunları yaparken de, aileden, her çiçeğin psikolojisine dair notlar edinir. Çünkü bazı çiçekler çok narindir. Yanlış sulama, havasız bırakma, tozda kalma yaramaz onlara.

Öğrencileri olumlu davranışa yöneltmede şiddet hiçbir eğitim bilimci tarafından kabul edilmemektedir. Önemli olan aile, okul ve çevreyle bir hareket tarzı benimseyip, olumsuz davranışları öncelikle öğretmenler olarak yapmayıp olumlu davranışlarla gençlerimize örnek olmak gereklidir.Gençlerimizin milli, manevi, toplum değerlerine saygılı, vatanını ve bayrağını seven kişiler olarak yetişmeleri için, öğretmenler olarak önce biz bu sevgiye, hamiyet perverliğe sarılmalıyız ki kalbimiz çarparaktan heyecanla "haydi gençler" diyebilelim. Şiddet çocuğun en büyük ihtiyacı olan "sevgi"nin yansıtılamamasına sebep olmaktadır. Hırçınlık, sağa sola saldırgan hareketlilik, kuralları hiçe sayarak aykırı davranışlar içinde olmak onların sosyalleşmelerinin önüne engel koyacak ve toplumdan dışlanarak daha da yırtıcı hareket etmelerine sebep olacaktır. Şiddetin olumsuz etkisiyle ilgili bir anım:
Lise 2 de matematik Öğretmenimiz tüm sınıfa yamuğun alanını öğretiyordu. Listeden isim seçiyor, tahtaya kaldırıp yamuğun alanını soruyor, bilemeyene tekme atıyor, kızları saçından tutup kafalarını şiddetle tahtaya vuruyor, erkeklere tekme savurup yere düşürüyor vahşice tekmelerine devam ediyordu. Ben sıranın bana gelmesini korku içinde beklerken "Eğer aynı hareketi bana da yaparsa, üzerine saldırıp, bağırmayı, sınıftan çıkmayı ve okulu bırakmaonlar gibi sinmemeyi,tekmelyle yumrukla karşılık vermeyi ve sınıftan kaçarak okulu bırakmayı" kafamda planlıyordum. Fakat tam o ara zil çaldı, kurtuldum.O gün öyle bir nefret doğdu ki içime, hem o dersten hem sde öğretmeninden nefret ettim.O günden sonra "yamuk", "alan" kelimesi benim fobim oldu ve yamağun alanını hala öğrenemedim. Öğrencileri çalıştırırken kitaptan öğretiyorum ve hep o iğrenç görüntüler geliyor gözümün önüne, ürperiyorum. Beynim yamuğun alan formulünü bir türlü hafızaya alamıyor...

Böylesi olayların yaşanması çok üzücü .Ben de bir öğretmen adayıyım ve bu konuda fazlaca korkularım var. Önerilerinize çok ihtiyacım var.